این بیسکویتا حسش خیلی خوبه

خیلی خوشمزه س. کرم بین بیسکویتش خیلیییییییییی زیاده خیلی هم میصرفه 90 تومن قیمت این جعبه س یه عالمه بیسکویت توشه

سلام دلم میخواد امروز برم تو حیاط و گلدونا رو مرتب کنم و بذارم واسه پاییز دیگه که شب بو توشون بکارم یه خورده از این کارا دارم که فکرم درگیروشنه انجام بدم فکرم آزاد بشه هی نمیخوام آفتاب بخوره به گلدونا یه روزنامه هم روشون بندازم و سنگ روشون بذارم که باد نبره.

تقریبا دو ساله که تابستونا هوا ابریه و خاک توشه. سرخ رنگ و یه جوریه. قبلنا اصلا اینطوری نبود. به خاطر همینه دیگه تابستونا رو دوس ندارم چون این شکلی میشه دوس داشتم همون آفتاب سوزان یه دستی که بود باشه. من عادت به هوای این شکلی ندارم اونم تو تابستون کاشون.

تو اینترنت تقریبا 13 یا 14 ساله یه دوست خیلی خوب دارم خیلی خووووووووب زیاد با هم حرف نمیزنیم خیلی کممممم. شاید چندماهی یه بار. ولی هر وقت اس بهش میدم فوری جواب میده یا بخوام باهاش حرف بزنم هر طوری هس یه زمانی رو جور میکنه حرف بزنیم اولا توی یاهو و بعدش یه برنامه چت بود یادم نیس اسمش اونجا خیلی با هم حرف میزدیم باز انلاین میکردیم خیلی خیلی میخندیدیم همیشه من میباختم و تعجب میکردم که من این همه بازی کردم و اون بازی زیاد نکرده همش ازم میبرد و من لجم میگرفت صوتی هم باهام حرف میزد یه سره میخندید وقتی برنده میشد من اولش ناراحت میشدم ولی بعدش از خنده هاش میمردم از خنده .خدا نگهدارش باشه و سلامت باشه همیشه.

همین چند وقت پیش هم یه پول خیلی خیلی زیادی بهم قرض داد که ماهی دو تومن تا چند ماه بهش برگردونم. یعنی دوستی که اصلا ندیدی از نزدیک و نه فامیله نه همشهریت هس هیچی ولی بهم اعتماد کرد من این سر ایران اونم اون سر ایران.

توی بدترین روزای زندگیم همیشه هس یه دوست خیلی عادی و نرمال که هیچ پیچیدگی نداره هیچ ابهامی نداره همه چیه زندگیش رو هس و اصلا انگار خونوادته. یعنی توی کل زندگیم تنها ادم عادی که دیدم همینه. هر چقدر ناراحت بشم یا هر چقدر خسته بشم و اعصابم بهم بریزه انگار یه گوشه ذهنم نشسته و دلم بهش خوشه. میدونم اون هس اونو دارم. کاشکی همه یکی از این آدما توی نزدگیشون باشه خیلی زندگیه ادم رو قابل تحمل تر میکنه مخصوصا تو لحظه های خیلی اعصاب خوردکن زندگیت. وقتی یه چیزی واسم سخت میشه میترسم یا هر چی بهش میگم بعد با دو سه تا جمله از این رو به اون رو میشم و میرم دوباره دنبال کارام و با اراده زیاد انجام میدم و تموم میکنم.

خیلی خوشحالم که هس اینطوری دنیا رو دوس دارم و ناامید نمیشم که ادما چقد بد هستن. اینجوری میگم ادم خوبم هس منم یکیشو دارم .

خود امام زمان عج نگهدارش باشه. تنها کسیه که نازی منو صدا میکنه .یه بار فک کنم یاهو ایران رو تحریم کرد دیگه نمیشد آیدی ساخت یه پسر ایرانی تو امریکا بود واسم ایدی رو ساخت بعد میگفت تو نازنینی برا همین اسم آیدیت رو میذارم نازی هر کاری کردم اینو نذار گوش نکرد و این ایدی رو ساخت بعد مجبور شدم با همون دیگه همیشه چت کنم توی روم یاهو که با همین دوستم اشنا شدم دیگه از رو ایدیم منو نازی صدا میکرد گفته بودم اسمم محبوبه س ولی دیگه عادتش شده بود گفت من به نازی عادت دارم خیلی هم بهت میاد برا همین تا الان داره نازی صدام میکنه .

توی بیمارستان توی اتاق که نشسته بودم خودم قهوه داشتم برده بودم بخورم ولی اونجا هم از این ساشه های قهوه میدن .قهوه سه در یک داده بودن اصلا هیچ تاثیری اینا نداره تو بیداری. یعنی تا خوردم بیشتر بی حال شدم تا انرژی بگیرم .

یکیشو درستیدم. کتری برقی هم رو اتاق هس

بعد تا نصفشو خوردم یه باد سردی میومد دم صبح بود رفتم پنجره رو ببندم خوردم به قهوه و ریخت همش رو میز .یعنی بگم چه بساطی شدا. این عسک قبلش هس و رو زمین هم ریخت اصلا سخت پاک میشه. شرمندشونم ولی میز رو اینقد زور زدم پاک کردم .شبا یخ میزدم تو اتاق. اینقد سرد بود هوا .سرمایشی رو هم خاموش نمیشد کرد وصل بود به جای دیگه مشترک بود یعنی چقد من خنگ بازی دراوردم که هیتر رو نبردم اونبار خیلی خوب بود با هیتر. ولی شهریور بود اصلا فکر نیمکردم این وقت سال سرد بشه. دقیقا انگار منو گذاشته بودم توی یه عالمه یخ. خیلی بد بهم میگذشت تا صبح.

کمک پرستار گفت بهت پتو بدم من گفتم نه بابا گرمه نیمخوام ولی نمیدونستم شب اینقد سرده. طبقه هم هر چی بالاتر میره سردتر میشه. خلاصه که یخ زدم خوبه مریض نشدم. میگفتم خدایا مریض نشم که بدبخت میشم هیچ کاری نمیتونم بکنم اونوقت جونم درمیاد.

اون سانسوره کارت همراهه .نزدیک 30 تا لیوان یهب ار مصرفمو هم مصرف کردم نومودونم چطور شد واقعا .

خب فعلا بروم یا علی تا بعد که باز بیام یه کرای دارم انجام بدم